Fotopagina PT Cruiser Giethoorn Tour 2016

Impressie (door Val vanDam)

Giethoorn, 25 sept. 2016.
De Belgen hadden ooit een opvallende weerman, nu wijlen Armand Pien. Licentiaat wis- en sterrenkunde. Hij was beroemd om vooral zijn kernachtige en onnavolgbare gezegdes. Met een link naar ons KNMI in den Bilt: Ze kunnen het weer van gisteren nog niet voorspellen. Maar nog meer zijn zelfspot: Mijn weerberichten kloppen altijd, alleen het weer houdt er zich niet aan.
Daar zou je aan kunnen denken, want ook deze 25e september bleven de voorspelde buien uit, tenminste in noordwest Overijssel. Ze dreigden in de verte, elders dus. Maar wie wil er nu in Elders wonen?
In ongelooflijk mooi nazomerweer rolden zo’n vijftien van die vreemde bolle auto’s het parkeerterrein bij McDonald’s  in Steenwijk op. Oplettende kijkertjes moeten daarbij gezien hebben, dat er wel drie Belgische waren! Da’s toch geen kattenpis zou je zeggen, even vanuit diep België naar achter Zwolle, de kop van Overijssel torren!
Want wat doe je daar nou? Je hebt wel eens gehoord van dat natte steppengebied, de weerribben en zo.  En van Zwolle, waar je altijd moet overstappen, al ben je met paard en wagen.
De Cruisers hebben niets met Zwolle gedaan. Wel met een onverwacht mooi en zeer afwisselend landschap langs dorpjes, waar je nooit van had gehoord. Zoals Vledder, de enige associatie die dat dorp oproept is die van dat over het paard getilde kwalletje uit de even melige Baantjer serie. Frederiksoord, nog zo’n naam uit een wel heel grijs verleden. Was dat niet één of andere kolonie of zo? Of hebben ze daar een mini-corso?
Dan ook nog zoiets als een Havelterbèrg! Behalve een verkeersdrempel geen hobbel te zien, laat staan een berg!!
Het was genieten, het was verbazen. Coulisselandschap links, coulisselandschap rechts. Smalle lanen met imposante, tot in de hemel reikende eerbiedwaardige bomen. Schilderachtige boerderijtjes en knusse daglonersoptrekjes. Soms een imposant, verblindend wit buitenhuis. Maar boven alles de rust, de kalmte. De frisse, schone lucht. Zelfs de veeboerderijen ruik je nauwelijks.
En waar je op een bepaald moment toch goed op de weg moet letten, niet omdat het een listige kruising is, maar omdat, als je iets te krap links zit, het gevaar bestaat dat een forse geitenbok je bepaald wel eens niet zou mogen en je met auto en al van de straat schopt.
Waar iedereen nog even een hand, een vinger opsteekt, of gewoon hoi doet, als je langs komt. Wie zou daar nou niet willen wonen? Nou, Klaas en Cisca Westra, de organisatoren van deze geweldige dag, in ieder geval wel!

De stilte nog nasuizend in je oren kom je dan ineens terecht in wat een kruising van Marken en Volendam zou kunnen zijn: Giethoorn! Was dit ooit een verborgen turfontginning en schuilplaats voor andersdenkenden, zoals in de 13e eeuw de flagellanten en later, ten tijde van de protestantisering tijdens en na de 80-jarige oorlog de Mennonieten of wederdopers, nou daar is weinig meer van te vinden. Je zou de oerfilm van Haanstra, Fanfare¸ de schuld kunnen geven, maar dat is wat erg kort de hoek om. Immers, het dorp maakt wereldwijd reclame voor zichzelf. Bijna iedere Amerikaan kan je vertellen over het jongetje Hans Brinker (wat deed die ook weer?), Giethoorn, molens en klompen. Allemaal zaken uit het grote boek Make believe!

val1Horden Duitsers, Amerikanen, Japanners. En natuurlijk, met hun selfie-sticks als geweer-met-bajonet in de aanslag,  een half bataljon Chinezen.
En zo zitten er een stuk of dertig Cruisaders wat later in een Giethoornse bok geduldig wachtend op hun kapitein/gids. Dat jongmens schijnt zich zo’n kwartiertje of zo te hebben verslapen. Uiteindelijk dan begeeft het vaartuig zich op water (geen weg dus), plaatsje wisselend met blikken roeiboten of tupperware punters volgeladen met giebelende meiden of vooral erg stoer over de golven blikkende jongeheren. Echter, zonder uitzondering bemotord, geen vaarboom te zien!
Na de Kalverstraat-op-vrijdag-namiddag-drukte door de grachtjes het wijde water op. Een beetje saai dus. Als…. er niet een heuse schipbreuk was geweest!  Te midden van Giethoorns trots, hun eigen binnenzee, drijft een hulpeloze blikken punter met twee radeloze opvarenden. Het batterijmotortje doet ’t niet meer, batterijen leeg. Lijkt wel een iPhone, ook altijd leeg op de minst gewenste momenten. Na een spreekkoor van Oh, wat zielig! en van Kunnen we niet? wordt door de koene éénmansbemanning trosverbinding met de schipbreukelingen gemaakt en voort gaat het konvooi, onverschrokken de met riet en ander zicht belemmerend aangroeisel de wieden (turfafgravingen) door. Allemaal prima geregeld. Tot… de stuurman een navigatiefoutje maakt of z’n kompas verkeerd leest of de GPS niet goed heeft ingesteld en de verkeerde sloot intuft. Hilaria stapt aan boord, want hoe kun je achteruit varen met een stuurloze, onbemande sleep aan de tros?
Iedereen zit wat gniffelend de onduidelijke en weinig handige bewegingen van het blond jongmens, hij zal wel Lars of Olav heten, dat duidelijk over weinig vaarervaring beschikt, nauwlettend te volgen en te hopen, dat 'ie overboord dondert. Gebeurt helaas niet.

val2Mocht je nou het idee hebben, dat je op een stralende zondagnamiddag ongehinderd door de Gieternse rivieren kon varen, dan is dat idee heel erg fout. Het is spitsuur, rijen vaartuigen drijven botsend tussen lage kaden en onder hoge bruggetjes. Het is niet de A1 op vrijdagmiddag, maar ’t heeft er wel veel van weg.
’t Is weer eens wat anders. Gewoon is ook maar saai, toch?
Door al dat gekeutel kwam de geplande wandeling door het dorp in het gedrang. En dat vond eigenlijk niemand erg.

 


01

02

03

04

05

06

07

08

09

10

ght11


Fotolinks

John Gortemuller
Roely Lem (Fotografe uit Vledderveen)
Ellie de Vries