Fotopagina Nieuwjaarsreceptie 2018

Nieuwjaarsreceptie 2018 (door Val vanDam)

1Als je hier denkt dat als twee bestuursleden met een derde verwikkeld lijken in een verhitte discussie, het wel  over een bestuurscrisis zal gaan, dan heb je het mis. Het gaat alleen maar over het hoge waterpeil in de rivieren en de fraaie plaatjes, die je daarvan kunt maken. En dat het te laat is geweest om de al uitgezette route langs de Linge te wisselen voor één langs de Lek.

2Dit moment was net voor de aanvang van het “officiële gedeelte” van de Nieuwjaarsreceptie, deze zonnige 14 januari begonnen op de parkeerplaats van La Place langs de A2. Waar John Gortemuller de Cruisers door de stevige wind enigszins verwaaid toesprak en meteen daarop de 21 overige PT-Cruisers en een daarbij zielig uit de toon vallend Opeltje en Peugeootje langs de Linge sleurde. 3
Om in het piepkleine maar nog stevig ommuurde vestingstadje Asperen een treffend voorbeeld te geven hoe men óók chaotisch kan parkeren, alle aanwijzingen van een toegesnelde museumdirecteur ten spijt.
-Zo kan die auto er niet meer uit, hoor!
-Jammer, het is zondag, en dan moeten ze ook in Asperen rusten en niet autorijden. Trouwens, auto? Is een Volkswagen, lijkt er op, maar ook meer niet…..

Nou ja, museumdirecteur, meer een directeurtje van een piepklein museumpje vol met piepkleine autootjes. En waar je eerst voor de deur, buiten dus, zelf je koffie in een bijna omwaaiend plastic bekertje mocht uitschudden, voor je de stoepjes van dit Minidoompje op naar binnen mocht. En je mocht er geen foto’s maken. Misschien slecht voor de lak? Maar een heleboel modelletjes hadden toch al lakschade? Waar het wel bomvol was, niet alleen met modelautootjes maar nog veel meer met berijders van èchte auto’s, zo’n stuk of vijftig, al zullen er zeker nog steeds analfabetische lieden zijn te vinden, die met afgrijzen naar een PT-Cruiser kijken.

Uitgewuifd door een beetje wanhopige museumdirecteur, verwoed zwaaiend met een modelletje, dat hij meende te hebben verkocht aan een dame, maar niemand wilde het meer, vertrok de lange stoet voor de ware “dodenrit” van nauwelijks één kilometer naar de even verder gelegen Schildkamp. Voor het deftig “officiële gedeelte” van deze receptie, omdat dat nu eenmaal hoort.

4En dat eens achter de rug op naar het mini-oorlogstafereel: de bowlingbanen. Waar je, verdeeld over zes strijdgebieden de schapen en de bokken gescheiden zag worden. Er waren ballen, die loepzuiver in één klap alle kegels omkeilden, en andere, die slingerend en stuiterend als dronken fietsers de letterlijk spekgladde baan over banjerden. Je had fanatiekelingen, het ècht proberend, en de anderen, die liever keken en het klapvee leveren.

5Hopend dat nu eindelijk eens iemand met de duim klem zou komen te zitten in  zo’n bal en zou worden meegesleurd in de richting van dat gapende gat daar in de verte. Jammer, gebeurde niet. Ook jammer was dat het telmechaniek niet werkte, en dat de banen een beetje te vlug werden afgesloten. Was wat moeilijk om een winnaar aan te wijzen.

Maar niet jammer was de sfeer, er werd meer lol gemaakt dan serieus gespeeld. En daar gaat het eigenlijk om, gezellig samen op stap, en een beetje opscheppen over jouw heel speciale PT-Cruiser.

6Kijk, zo moet je de bal vasthouden en dan langzaam…..


 a

b

c

d

e

f

g

h

i

j


Fotolink:
John Gortemuller
Peter Steppberger
Peter van der Wal

Videolink:
Natasha Kool